آفتابگردان (( Heliantnus annus.L یکی ازگیاهان پرنیاز بوده و اغلب نسبت به مصرف کودهای شیمیایی پاسخ مثبت نشان می دهد. در کشور ایران علی رغم وجود پتانسیل خوب تولید محصول ، کشت این محصول در اراضی بسیار فقیر انجام می شودکه به علت مدیریت بد کودی (مصرف غیر متعارف کودها )سبب پایین بودن عملکردوکاهش سطح زیر کشت این محصول گردیده است. این درحالی است که متاسفانه حدود90درصد روغن خوراکی کشور از خارج وارد می شود. لذا به منظور بررسی اثرات کاربرد مقادیر مختلف کود سولفات روی و سولفات پتاسیم بر عملکرد کمی وکیفی اجزای عملکرد آفتابگردان تحت شرایط آبیاری با آب شور وعدم شوری بصورت کشت تابستانه در سال 1391 در ایستگاه تحقیقات کشاورزی زهک در 20 کیلومتری جنوب شهرستان زابل و شمال شهر زهک به صورت آزمایش اسپیلیت پلات در قالب طرح بلوک های کاملا تصادفی در سه تکرار اجرا شد. تیمارهای آزمایش عبارتند از: 1- نوع آبیاری در دو سطح بعنوان فاکتور اصلی الف) آب شور (S) آب شیرین (N) 2- سولفات روی zn و سولفات پتاسیم k. بعنوان فاکتور فرعی درنظر گرفته شده است. در طول دوره رشد صفاتذیل یادداشت برداری گردید: تاریخ کشت، سبز شدن (جوانه زنی)، گل دهی، تاریخ رسیدگی فیزیولوژیک، رسیدن کامل، ارتفاع بوته، قطر ساقه، تعداد برگ، قطرطبق، وزن دانه(درپلات یابوته)، وزن هزاردانه ، عملکرد در هکتارکه با استفاده از نرم افزار های آماری تجزیه واریانس گردید. نتایج نشان داد که صفات مورفولوژیکی و زراعی آفتابگردان در هر دو حالت نرمال و شوری در سطوح احتمال یک درصد و پنج درصد معنی دار شده اند. مقایسه میانگین صفات در اثر متقابل کود و شرایط آبیاری نشان داد که تمام صفات در تیمار Nzn₂k₂ (60 کیلو گرم روی و 250 کیلو گرم پتاس در شرایط آبیاری نرمال) دارای حداکثر مقدار بوده است.